39 μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα

Το νοιώθω. Το αισθάνομαι. Το γεύομαι σχεδόν.

Μια εγκαρδιότητα, μια λαχτάρα. Ένα μικρό σπινθηροβόλημα στην καπιταλιστική καρδιά μου.

Τα Χριστούγεννα.

Φτάνουν. Έρχονται. Είναι ante portas.

Τι? Μα τι εννοείς δεν είναι ούτε καν Δεκέμβριος ακόμα;

Τι μας απασχολεί τι μήνας είναι;
Αφού βγήκε η νέα διαφήμιση του Τζον του Λιούις τότε είναι Χριστούγεννα.


Χαρτομάντηλο? Εμένα πάντα με συγκινούσαν οι πιγκουίνοι.

Ο Τζον ο Λιούις, είναι ένα πολυκατάστημα κάπου εκεί στο GB με μεγάλη επιτυχία.
Κάθε Χριστούγεννα είναι πλέον παράδοση να βγάζουν καινούργια διαφήμιση.
Πέρσι έβγαλαν αυτό.
Πρόπερσι αυτό.
Και πάει λέγοντας.

Γενικότερα οι διαφημίσεις τους είναι τόσο πετυχημένες που πλέον αρκετοί θεωρούν πως σηματοδοτούν την αρχή των Χριστουγέννων.
Και σαν τεχνικά αποτελέσματα είναι όντως εκπληκτικά.
Το επίπεδο παραγωγής είναι άψογο. Σκηνοθεσία, μοντάζ, σενάριο, μουσική. Τέλεια.
Και έχουν αποτέλεσμα. Την περίοδο χριστουγέννων του 2013 η αλυσίδα δήλωσε πωλήσεις περίπου 900 εκ. Ευρώ. αρκετά πάνω από το 2012, που ήταν αρκετά πάνω από το 2011 κλπ.

Οπότε καλό μάρκετινγκ.
Σίγουρα καλύτερο από τα περισσότερα από τα διαμαντάκια εδώ.

Το μόνο πρόβλημα με τα John Lewis, είναι λίγο στην ιστορία.
Το σλόγκαν των διαφημίσεων είναι παραλλαγές του "Give someone a Christmas they will never forget".
Και μέχρι ένα σημείο σούπερ.

Ο χιονάνθρωπος παίρνει τα βουνά για να πάρει γάντια στη χιονανθρωπίνα. Ok fail, θα λιώσει ούτως ή άλλως, αλλά εντάξει. Κάνεις θυσία, δείχνεις την αγάπη σου, πάσο.

Ο λαγός παίρνει ένα ξυπνητήρι ώστε ο bear του (καμμία σχέση με tumblr, σε παιδιά απευθυνόμαστε), να μη χάσει τα χριστούγεννα. Οκ συγκινούμαι.

Και έχουμε τον μικρό, που ο φανταστικός του φίλος δεν έχει γκόμενα.
Το βλέπει και στενοχωριέται. Και λογικό είναι.

Οπότε τι πιο λογικό από το να πεταχτεί στα John Lewis και να αγοράσει μια μικρή πιγκουίνα.

Υπάρχει ένα πρόβλημα εδώ. Και το πρόβλημα είναι πως πλέον φεύγεις από την φάση,

"είμαι ο Τζον ο Λιούις και μπορείς να αγοράσεις ότι δώρο θες για να μη σε φτύσει φίλος/οικογένεια/γκόμενος/συνάδελφος/υποψήφιος κώλος για γλείψιμο"

και πας στην εξής ψιλογκροτέσκα φάση

Όχι αυτή τη φάση. Λιγότερο ανησυχητική.

Αλλά στη φάση, "είμαι ο Τζον ο Λιούις και αν συγκινείσαι τα Χριστούγεννα, αν είσαι μόνος, αν σου λείπει λιγή παρέα ρε παιδί μου, λεφτά να χεις. Αγάπη θα βρεθεί".

Στο τέλος θα προτιμήσω το oneman.gr.
Και τη Τζένη.
Και την αυτοκτονία.
Όχι αναγκαστικά με αυτή τη σειρά.