Ειλικρινές Μάρκετινγκ.

Σήμερα θα μιλήσουμε για ειλικρίνεια στο μάρκετινγκ.
Δεν είναι οξύμωρο.
Απλά σπάνιο.
Και είναι θέμα οπτικής γωνίας.


Οπότε για πάμε.
Ειλικρίνεια.

https://www.youtube.com/watch?v=ZyyLnvEvJ8M

Celebrity και η Παναγιά μαζί μας

Tο 2014 ήταν η χρονιά των endorsements. Οκ, έγιναν και ένα σωρό άλλα ενδιαφέροντα πραγματάκια:

• συνέχισαν να βγαίνουν καλές τηλεοπτικές (π.χ. για την κατάσταση στη Συρία)
• για ακόμη μια φορά, οι μάρκες που καταννοούν πόσο fake είναι το σύστημα τα σπασαν (αγαπάμε newcastle brown ale)
• το outdoor μπορεί ακόμα να είναι δημιουργικό (κανείς δεν γουστάρει ένα ξερόλα)

Αλλά παρ'όλα αυτά φέτος ήταν η χρονιά των endorsments.
Ντάξει όταν σκέφτεσαι endorsment στο Ελλαδιστάν ίσως να σκεφτεσαι αυτό

Σεξ, Αλκοόλ και Ροκ εν ρόλ

Σήμερα θα μιλήσουμε για αλκόολ.

Σήμερα θα μιλήσουμε για σεξ.

Σήμερα ΔΕΝ θα μιλήσουμε για ροκ εν ρολ. Είναι του σατανά.

Το αλκόολ το αγαπώ. Είναι μια σχέση πάθους. Και καπιταλιστικού κέρδους ενίοτε.
Σαν αντικείμενο μάρκετινγκ το αλκόολ για μένα ήταν και είναι ένα όνειρο.

Σκέψου το λίγο. Από όλες τις επιλογές που κάνουμε σαν καταναλωτές, λίγες είναι τόσο συχνές, τόσο προϊόν σκέψης και συναισθηματικής κατάστασης όσο το τι ποτό παραγγέλνεις σε ένα μπαρ.

Ακόμα και όταν είσαι στον αυτόματο, η επιλογή σου είναι υποσυνείδητα συνειδητή.

Όλο αυτό έχει χτιστεί από χρόνια επιτυχημένου,  πιο επιτυχημένου, υπερβολικά επιτυχημένου αλλά και αποτυχημένου μάρκετινγκ.

Σύμπτωση που τα πετύχημένα παραδείγματα είναι όλα whiskey. Έχει να κάνει με την Ελληνική πραγματικότητα και το πόσο είναι καταγεγραμένα στο μυαλό μας. Υπάρχουν ιδιαίτερα καλά παραδείγματα και διαφημίσεων αλλά και 360 campaigns από λευκά ποτά σε άλλες χώρες και την Ελλάδα (π.χ. Absolut, Smirnoff, Tanqueray, η ελληνική εφεύρεση Smirnoff North, το επίσης ελληνικό Gordon's Space κλπ.) απλά αυτό είναι θέμα για ολόκληρο βιβλίο...

Οπότε το σεξ που κολλάει; Προς το παρόν δεν είδαμε πουθενά. Οπότε για πάμε....

Σεξ!

Και άλλο ΣΕΞ!

Παπακαλιάτη δώσε!!! Πολύ το γουστάρω αυτό το παιδί.
Σε κάθε του ταινία/σειρά/φαντασίωση δεν ξέρει ποια να πρωτοπάει σε εκείνο το  διώροφο στην πλάκα που του άφησε η φουκαριάρα η γιαγιούκα του. Έχει βρει τη συνταγή της επιτυχίας.
Το σεξ πουλάει. Πουλάει τόσο που άμα ο Παπακαλιάτης αποφάσιζε να μεταφέρει στον κινηματογράφο το "Χρονικό του χρόνου" πάλι θα πρωταγωνιστούσε, το Big Bang θα ήταν βέσπα/ηλεκτροκίνητο πατίνι/vintage αμάξι και οι μαύρες τρύπες θα ήταν κάτι παλιές φίλες του με τις οποίες κάτι είχε παίξει αλλά ήταν συναισθηματικά μη διαθέσιμες αλλά τώρα πους τις πέτυχε στο Drunk Sinatra όλα πήραν τον δρόμο τους και θα τους τον σβουρίξει.

Κλείνει παρένθεση Παπακαλιάτη.

Που ήμουνα λοιπόν;

Το σεξ πουλάει. Και πουλάει τα πάντα! Από γιαούρτια (link για προηγούμενο φοβερό ποστ εδώ), εσώρουχα προφανώς, αρώματα - επίσης προφανώς, τηλεοράσεις και γενικότερα τα πάντα.

Εκεί όμως που παίζει ιδιαίτερα καλά είναι στο αλκόολ.

Βασικά έπαιζε τόσο πολύ, που σε κάποια φάση  εταιρείες όπως η Diageo, Bacardi κτλ. έτρωγαν τόσο κράξιμο, ώστε για να γλυτώσουν και για να συμβαδίζουν με ένα ολοένα και πιο ευαισθητοποιημένο και 


και ούτω καθεξήπολιτικώς ορθό κοινό, αποφάσισαν να αποστασιοποιηθούν από την όλη φάση. Μερικές προχώρησαν ακόμα και στην εφαρμογή εσωτερικών κανόνων, του στυλ

• υποπαράγραφος 1) δεν θα συνδέουμε την κατανάλωση αλκόολ με τη σεξουαλική επιτυχία
• υποπαράγραφος 2) δεν θα χρησιμοποιούμε εμφανώς προκλητικές και σεξουαλικές εικόνες στις διαφημίσεις μαςς...

Πάρα πολύ καλά όλα αυτά. Και συγχαρητήρια για το σκεπτικό και τη προσπάθεια, αλλά κάπου μάλλον το χάσαμε...



Πειστήριο 1) 

 "Meet the baron" από το Dewars, ή πιο απλά πως μια διαφήμιση μπορεί να χωρέσει τα πιο σιχαμένα στερεότυπα και να πυροδοτήσει τέτοια σκατοθύελλα που πρέπει να καταστρέψεις οποιοδήποτε ίχνος της από το ίντερνετ. 


Μια και δεν υπάρχει πουθενά αυτή η διαφήμιση πλέον, συνοπτικά η υπόθεση της πάει ως εξής:

1. Τύπος έχει βγει για ποτό με φίλο (τον Baron)
2. Διασκεδάζουν αμέριμνα, ώσπου εμφανίζεται μια αρκετά μεγαλόσωμη, και μη στερεοτυπικά όμορφη γυναίκα.
3. Υπό την αφήγηση, "Ο βαρόνος είναι τόσο γαμώ τα παιδιά, που θα έπεφτε σε χειροβομβίδα για να σε προστατέψει" (ελεύθερη μετάφραση), ο Βαρόνος ανακόπτει την πορεία της κυρίας προς τον φίλο του.
4. Επόμενο καρέ ο φίλος, απαλλαγμένος από τον κίνδυνο, πίνει το Dewars του παρέα με τρια μοντελάκια από τη Σουηδία.

Αρκετά σιχαμένο, ψιλό ξεκάθαρο υπονοννούμενο. Ξέχνα τις μπαλότσες, με το Dewars πηδάς μόνο μοντέλα.


Πειστήριο 2)

Νέα γενιά whiskey με γεύσεις (μη ρωτάς το γιατί).

Προφανώς κάπου υπάρχει κοινό που θέλει να πίνει σφηνάκια whiskey.
Αλλά επειδή δεν τους πολυ αρέσει η γεύση του whiskey και τους αρέσουν οι πίτες, κάποιος μαρκετίστας είπε "οκ ξεκάθαρη  ανάγκη για καινοτομία. Whiskey με γεύση πίτας".

Και πως θα το πουλήσουμε ρε παιδί μου αυτό; Ποιό θα είναι το KBB (key brand promise), το USP (unique selling proposition), το KV (key visual), τι θα υπόσχεται ρε παιδάκι μου η μάρκα στον καταναλωτή;

Παρεπιμπτόντως όλα τα παραπάνω είναι valid ερωτήσεις. 

Και η απάντηση σε όλα;

Vintage σοφτ πορνό.

Όνομα; Σοφτ πορνό.

Piehole (2 συνθετικά, πίτα - τρύπα) σημαίνει στόμα και είναι πιο γνωστό στην έκφραση shut your piehole, η αλλιώς βούλωσ' το στοματάκι σου. Τώρα τελευταία χρησιμοποιείται και σε αντίθεση ή συνδυασμό με άλλη τρύπα που στα αγγλικά αρχίζει από Α και τελειώνει σε Hole.

Εικαστικά: Σοφτ πορνό.

Η κάθε γεύση σαν visual αντικείμενο, εκπροσωπείται από ένα Pin up girl, την Sweet Cheri, την Sweet Peggy και την Sweet Ashley. Όλες γλυκιές και ψιλοέτοιμες... 

Α και παρεπιμπτόντως, η μεγαλύτερη αγορά για flavoured liqueurs είναι οι φοιτητές στις Η.Π.Α., αυτοί που πηγαίνουν εκεί... οπότε το σοφτ πορνό ίσως να βγάζει και νόημα.


Πειστήριο 3)

Πυροσβέστες vs. μαργαρίτες, ή αλλιώς "το σεξ πουλάει και σε γυναίκες, αρκεί να έχει τιράντες. Και γατάκια. Και γενικότερα λιγο περισσότερο γούστο."

Προσωπικά το γουστάρω φουλ. Και όντως η μπύρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντί για triple sec ή Cointreau στη μαργαρίτα (μόνο σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης).

Η συγκεκριμένη καμπάνια είχε μεγάλη επιτυχία. Το video είχε μερικά εκατομμύρια views,  η Sauza ανέβασε πωλήσεις και μετά από "λαϊκή" (του διευθυντή του μάρκετινγκ) απαίτηση, βγήκε και συνέχεια με πρωταγωνιστή εναν ναυαγοσώστη.



Οπότε τι παίζει με το σεξ?

Στον σχεδιασμό ενός προϊόντος ή μιας διαφήμισης, πάντα ψάχνεις ένα συμβολικό μέσο που θα ενισχύσει την κατανόηση του βασικού σου μηνύματος από το καταναλωτή σου και τη συσχέτιση του με αυτό. 


Με βάση το παραπάνω, η αρχική πρόθεση για το σεξ, είναι να αποτελέσει ένα μέσο αφήγησης, έναν καταλύτη που θα επιτρέψει στο αγοραστικό κοινό να φτάσει από το

σημείο Α - έχω ακούσει για το συγκεκριμένο προϊόν,

στο

σημείο Β - αγοράζω το συγκεκριμένο προϊόν επειδή μου ταιριάζει/είναι γαμάτο/είναι για ανθρώπους σαν εμένα.


Ωστόσο ορισμένες φορές, κάπου εκεί στη διαδρομή, αντί το σεξ να είναι ένα απλό όχημα, μεταμορφώνεται σε δαιμονισμένο οδοστρωτήρα. Και αυτό δεν είναι τόσο καλό. Μπορεί να προσβάλλει, να προσδώσει χαρακτηριστικά στο προϊόν σου που δεν θέλεις ακόμα και να ισοπεδώσει όλα τα άλλα χαρακτηριστικά του (π.χ. πως το ΑΧΕ έγινε αποσμητικό για λιγούρια).

Η διαφορά ανάμεσα στα τρια παραπάνω πειστήρια, έχει να κάνει με τον τρόπο που παρουσιάζεται το σεξ, ή γενικότερα η σεξουαλικότητα.

Τα πρώτα δύο πειστήρια είναι Γ.τ.Π. κυριολεκτικά. Βρωμάνε, είναι άθλια, με δημιουργικό και πνευματικό επίπεδο χαλασμένων έργων αποχέτευσης.

Στην περίπτωση της Sauza, είναι μεν κραυγαλέο. Ωστόσο δεν μου χτυπάει τόσο.

Για δύο λόγους.

Α) Γιατί η σεξουαλικότητα έχει δεύτερη προτεραιότητα. Η πρώτη προτεραιότητα είναι το πως φτιάχνεις μια γαμάτη μαργαρίτα. Το κέντρο είναι το προϊόν. Sauza blue - Λεμονάδα - Μπύρα. Ευκολάκι.

Β) Γιατί οκ, χρησιμοποιεί τη σεξουαλικότητα, αλλά δεν παίρνει και πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του. Δηλαδή το όλο κόνσεπτ είναι γεμάτο υποννοούμενα και όχι και τόσο υποννούμενα, αλλά το πρώτο πράγμα που σου περνάει είναι ο χαβαλές.


Συμπέρασμα; Δώσε σεξ. Αλλά δώστο σωστά.
Που είναι και γενικότερη αλήθεια.

Σως γιαούρτι

Σήμερα θα μιλήσουμε για γιαούρτι.
Και στερεότυπα.
Και μάρκετινγκ.
Την πολιτική θα την αφήσουμε για αυτούς που ξέρουν.


Γιαούρτι λοιπόν, και στερεότυπα και μάρκετινγκ.
Η σχέση είναι αρκετά ξεκάθαρη.

39 μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα

Το νοιώθω. Το αισθάνομαι. Το γεύομαι σχεδόν.

Μια εγκαρδιότητα, μια λαχτάρα. Ένα μικρό σπινθηροβόλημα στην καπιταλιστική καρδιά μου.

Τα Χριστούγεννα.

Φτάνουν. Έρχονται. Είναι ante portas.

Τι? Μα τι εννοείς δεν είναι ούτε καν Δεκέμβριος ακόμα;

Τι μας απασχολεί τι μήνας είναι;
Αφού βγήκε η νέα διαφήμιση του Τζον του Λιούις τότε είναι Χριστούγεννα.


Χαρτομάντηλο? Εμένα πάντα με συγκινούσαν οι πιγκουίνοι.

To be or not to be?

Σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα από τα μεγάλα διλήμματα της ζωής.

Μια ερώτηση που με βασανίζει χρόνια.
Μια ερώτηση πιο σημαντική από το "Γίνεται να μην καταλαβαίνεις πως ο Κλαρκ Κεντ είναι ο Σούπερμαν΄"
Μια ερώτηση πιο ανησυχητικά εσωστρεφής από "Γιατί μικρός είχα απόψη αν το Santa Barbara ήταν καλύτερο από το Τόλμη και Γοητεία".
Μια ερώτηση πιο ψυχολογικά επίπονη από "Τι παίζει με το πρόσωπο της Αγάπης Βαρδινογιάννη;"


Μια ερώτηση ακρογωνιαία, δομική. Πρωταρχική θα έλεγα.
Μια ερώτηση, η απάντηση της οποίας σε χαρακτηρίζει.
Σαν άνθρωπο. Σαν marketer. Σαν μέλος της κοινωνίας.

Whisky the way Becks wanted it:

 

https://www.youtube.com/watch?v=MaMuQPmzrrU

Beautiful cinematography, powerful and magical landscapes. A group of young(ish), apparently rich and potentially interesting people. A highland estate, a lake, a boat. A plane, an elegant car, a rugged car. Some, not quite mainstream, not quite rock, not quite funky, but different music. And some cows…Well, hairy cows.